Wiara czyni cuda. Misterium Męki Pańskiej. Zdjęcia

Tym, którzy nie mogli a chcieliby zasmakować odrobinę w dziele stworzonym przez uczniów szkoły w Zawichoście pod przewodnictwem s. Alicji Rutkowskiej, prezentujemy kilka zdjęć ze szkolnego spektaklu. Bohaterki pierwszego planu to Sara i Rut, dzieci pobłogosławione przez Jezusa, gdy jako nauczyciel przemierzał Ziemię Świętą. Teraz towarzyszą Mu na drodze Krzyżowej.

Piękne i prawdziwe

Oczekiwania

Od teatru widz oczekuje dwóch rzeczy: albo dobrej rozrywki, albo postawienia głębokich pytań związanych z najważniejszymi sprawami w życiu. Spektakl „Wiara czyni cuda”, oparty na ciekawym scenariuszu Marcina Kobierskiego, wpisuje się w tradycję Misterium Męki Pańskiej… widzianej oczyma dzieci. Przedstawienie mówi nam, że spotkania z Jezusem nigdy nie są czymś obojętnym. Trzeba zająć stanowisko. Tylko jakie? Może żydowskiej dziewczyny, która doświadcza mocy wiary, bo ufnie zawierzyła swe prośby Jezusowi, dobremu Nauczycielowi. A może bliższa będzie nam postawa Maryi, Weroniki czy Szymona z Cyreny lub niewiast spieszących do grobu, by namaścić ciało Pana, czyli tych, którzy trwali przy Chrystusie mimo wszystko, cierpiąc do końca. Nagrodą za wytrwałość okazuje się doświadczenie cudu zmartwychwstania. Ktoś może utożsamić się z Piotrem, który w skrusze serca całą nadzieję złożył w miłosierdziu Bożym. Piłat, żołnierz czy Judasz również mogą być dla nas lusterkiem, w którym odbijają się i nasze zachowania (lęk, agresja, zdrada). Tak naprawdę w sztuce szukamy tego, co pozwala nam siebie i świat lepiej zrozumieć.

Wydobywanie

Teatr wydobywa z człowieka to, co najgłębsze, ponieważ jest formą uczestnictwa. Twierdzenie to jest prawdziwe tak w stosunku do aktorów, jak i wobec odbiorców. Teatr sprawia , że ludzie się angażują. Młodzi aktorzy zostali powołani prosto z ław szkolnych. Niektórzy z nich wcześniej nie mieli żadnego doświadczenia scenicznego, a potrafią dać z siebie wszystko. Amatorom jest o tyle trudniej, że ich gra w przedstawieniu to nie proces, w którym mieliby warunki na stopniowy rozwój własny (na przykład z roku na rok doskonaląc swe umiejętności). Nasi aktorzy spotykają się przy realizacji jednego spektaklu i bywa, że muszą się zmierzyć z różnymi wyzwaniami, jak choćby przełamanie barier nieśmiałości czy pogodzenia się z różnymi niedoróbkami. Nie chodzi przecież o perfekcyjną reżyserię czy aktorstwo, ale ofiarowany innym wysiłek, za którym stoi trud wielu prób, oraz otwartość na podzielenie się swoim światem przeżyć wewnętrznych, związanych z odgrywaną rolą. Tak już jest, że emocje, które wyzwala teatr, zostawiają niezatarty ślad w tym, kto gra, oraz w tym, kto ogląda.

Gorzkie żale przybywajcie

Przed nami czas Wielkiego Postu. Nie trzeba przekonywać o jego znaczeniu i pięknie, ponieważ to właśnie nabożeństwa tego okresu liturgicznego do dziś są najczęściej uczęszczane.

Historia Wielkiego Postu w strukturze podobnej do dzisiejszej jest znana od IV w. Wcześniej główne myśli tego czasu: powrót do sakramentu chrztu i pokuta, nie były konieczne do przypominania, czas prześladowań w Kościele pierwszych wieków sam zmuszał wierzących do czytelnych postaw.

Zanurzeni w tajemnicy paschalnej: Zrodzeni z Krzyża

Katecheza została wygłoszona w kościele Karmelitów Bosych w Krakowie 28 lutego 2016 roku.

Nagranie jest dostępne na nowej stronie Jadwiżanek Wawelskich: KLIK.

Dzisiaj zajmiemy się Liturgią Wielkiego Piątku, która należy do Triduum Paschalnego. Trzeba podkreślić, że Liturgia Paschalna to jest jeden obrzęd, to jeden dzień rozciągnięty na trzy doby. Triduum Paschalne rozpoczyna się Wieczerzą Pańską w Wielki Czwartek, trwa przez Wielki Piątek i Wielką Sobotę, którą po Wigilii Paschalnej, wieńczy procesja rezurekcyjna tej samej nocy. Kończy się wieczorną modlitwą Kościoła, nieszporami, w Niedzielę Zmartwychwstania. W Wielki Piątek kościół sprawuje Liturgię Męki Pańskiej, w której czyta się Mękę naszego Pana Jezusa Chrystusa według świętego Jana.

Jest się z czego cieszyć

Niedziela tradycyjnie nazywana Laetare przyniosła nam kilka powodów do radości:

Bóg nie kocha byle jak

Za nami połowa Wielkiego Postu i możemy się już czuć zmęczonymi wytężoną pracą nad zmianą swojego życia. Może nawet ulegamy zniechęceniu, bo nam nie wychodzi. A może niektórzy z Was, tocząc zaciętą walkę z diabolos*, poddali się? Mówią sobie: to nie dla mnie, nie wychodzi mi, nie wierzę, że uda mi się zmienić.

Zanurzeni w tajemnicy paschalnej: Namaszczenie krzyżmem

Chrzest nie jest wydarzeniem z przeszłości, jest wydarzeniem aktualnym. "Jestem ochrzczony" - to znaczy rzeczywistość chrztu jest dla mnie rzeczywistością żywą. Zanurzenie w wodzie dokonujące się na chrzcie świętym wytycza dla Ciebie drogę, aby postępować tak jak postępował Jezus Chrystus. W Liście do Rzymian święty Paweł napisał: „Przez chrzest zanurzający nas w śmierci zostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to, abyśmy i my postępowali w naszym życiu-jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca”(Rz 6,4).

Zanurzeni w tajemnicy paschalnej: Nowe imię

W czasie krótkich katechez w Wielkim Poście, będziemy rozważać tajemnicę Triduum Paschalnego w głębi sakramentu chrztu.

Wystąpić w dobrych zawodach

Tydzień temu rozpoczęliśmy Wielki Post. Od dziecka zapewne pochylamy głowy na posypanie popiołem, chodzimy na nabożeństwo Drogi Krzyżowej, odprawiamy pobożnie Gorzkie Żale, podejmujemy postanowienia poprawy naszego życia.